De geschiedenis van de Kava

In de regenwouden van Papoea-Nieuw-Guinea en Vanuatu begint de domesticatie van Piper wichmannii tot de gecultiveerde Kava-plant (Piper methysticum).

Op de eilanden van Vanuatu ontwikkelen zich de eerste rituele Kava-ceremonies. Het Nakamal wordt de centrale ontmoetingsplaats.

De Lapita-cultuur verspreidt Kava door haar maritieme expansie van Melanesië naar West-Polynesië.

Kava wordt geïntroduceerd in Fiji en staat bekend als 'Yaqona'. Unieke ceremonies ontwikkelen zich rond de Tanoa (Kava-schaal).

De 'Ava-ceremonie ontwikkelt zich in Tonga en Samoa tot een hooggeformaliseerde traditie met strikte hiërarchie.

Polynesische zeelieden brengen Kava naar Hawaii, waar het bekend wordt als 'Awa' en wordt verbonden met de godin Hina.

Op Pohnpei in Micronesië ontwikkelt de Sakau-ceremonie zich als een zelfstandige traditie.

Fiji neemt Tongaans Kava-ceremonies over: mastication, Tanoa-schalen en Bilo-bekers worden standaard.

Nederlandse zeelieden onder Jacob Le Maire en Willem Schouten bereiken de Stille Zuidzee-eilanden en documenteren voor het eerst Kava.

James Cook documenteert Kava-ceremonies tijdens zijn reizen in de Stille Zuidzee uitvoerig en brengt monsters naar Europa.

Johann Georg Forster classificeert Kava als Piper methysticum ('bedwelmende peperplant').

Christelijke missionarissen bestrijden Kava als 'heidens' drankje. In sommige regio's worden ceremonies verboden.

Duitse chemici isoleren voor het eerst de actieve stoffen uit Kava en noemen ze 'Kavain'.

Duitsland controleert delen van de Stille Zuidzee (Duitse Nieuw-Guinea, Samoa). Kava wordt wetenschappelijk bestudeerd.

De Duitse toxicoloog Louis Lewin publiceert uitgebreide studies over Kava en classificeert het als 'Euphorica'.

Staten in de Stille Zuidzee verkrijgen onafhankelijkheid. Kava keert terug als symbool van culturele identiteit in de openbare ruimte.

Vanuatu verkrijgt onafhankelijkheid van de Frans-Britse koloniale heerschappij. Kava wordt nationaal symbool.

Eerste gecontroleerde klinische studies tonen de anxiolytische werking van Kava-extracten aan.

In Florida en Californië openen de eerste westerse Kava-bars als alcoholvrije alternatieven.

Duitsland verbiedt Kava-preparaten na berichten over leverbeschadigingen. Andere EU-landen volgen.

Vanuatu voert strenge exportrichtlijnen in: Alleen Noble Kava-soorten mogen geëxporteerd worden.

De WHO publiceert een uitgebreide risicobeoordeling en classificeert traditioneel bereide Kava als veilig.

Duitse rechtbanken heffen het Kava-verbod op. De oorspronkelijke beslissing wordt als wetenschappelijk ongegrond beschouwd.

De Codex Alimentarius neemt een internationale standaard voor Kava als drank aan.

Meer dan 200 Kava-bars openen in de VS. De 'Sober Curious'-beweging stimuleert de groei.

Pacifische Kava-boeren worstelen met de gevolgen van klimaatverandering voor hun oogsten.

Jonge generaties in de Stille Zuidzee stichten 'Kava Collectives' en documenteren traditioneel kennis digitaal.